Het verleden, die littekens achterliet…

Als je klein bent heb je niet altijd alles door, als je kleuter bent speel je nog met iedereen. Maar soms wordt niet iedereen geaccepteerd om wie diegene is. Een meisje uit de kleuterklas was er zo een. Zielig vond ik het, en ze was zo leuk om mee te spelen! We werden vriendinnen. We werden ouder en naderden groep 4, toen was het kennelijk niet stoer meer om helemaal in je eigen fantasiewereld te kruipen. Te spelen en allerlei dingen bedenken die er niet zijn.

Blijkbaar was dat raar.

Het was veel leuker om het mooie barbie meisje uit te hangen. Met barbies spelen heb ik veel en met plezier gedaan, maar om mezelf als een barbie te gedragen ging wat ver. Maar als anderen dat leuk vonden maakte me dat niet uit. Ik vroeg veel of ik mee mocht doen, maar nee dat mocht ik niet want ik was stom en raar en vervolgens werden er dingen over en weer gefluisterd. Dat vond je dan jammer maar vervolgens ging je gewoon wat anders doen.

Na school was er nog iemand een buiten speel vriendje. Leuke tijden mee gehad. Maar andere kinderen waren of jaloers of vonden het raar altijd uitjouwen.

Op school vaak buitengesloten. Als je iets fout deed in de klas werd je uitgelachen. En als de bel was gegaan aan het einde van het speelkwartier moest je in een rij wachten. Waar een van de etterbakken je zomaar begon te schoppen. Terugschoppen hielp niet, kreeg ze 10x zo hard terug en gaf het op. Meiden die arrogant naar je deden en de populairste uithingen. En tsja de mens is ook een kudde dier. Iedereen wilde er natuurlijk bij horen en wat hun vonden vond de rest ook!

Met gym jennen en treiteren, roepen dat je er niks van kon als het niet lukte, of ze gooiden doodleuk heel hard een basketbal in je gezicht.

Achterna gezeten uit schooltijd, je wist niet zeker of het gemeend was of een kinderspel. Soms stopte je met rennen om er achter te komen maar dat had je beter niet kunnen doen, je werd gewoon door 2 jongens geschopt.

Leraren zagen zogenaamd nooit iets en als er iets duidelijk was of werd gemeld aan de leraar werden de pestkoppen alleen even toegesproken met: “Ik wil dat gedrag nooit meer zien” en daar kwamen ze dan mee weg.

Groep 6 naderde, en oh wat fijn ik had die klungel van een leraar uit groep 4 opnieuw. Goed tekenen kon hij wel maar omgaan met kinderen en problemen niet. Het getreiter werd erger. Tijdens het sommen maken kreeg ik een rare opmerking waarop ik me probeerde te verdedigen met “brillioot”. Niet aardig maar wat wil je, een normale reactie? Negeren? Op die leeftijd? En zeker niet als je zoveel gejend wordt. “wacht jij maar af tot de pauze” werd er gezegd. Ik dacht het zal zo’n vaart niet lopen maar tegendeel; vlak voor de neus van de leraren werd ik door 5 jongens geschopt en geduwd, daar begin je niets tegen. Pas na 5 minuten zei die klungelige leraar alleen: Jongens niet doen! Net of die kinderen daar naar luisteren. Doodleuk gingen ze gewoon door.

Je moet niet denken dat het dag in dag uit zo’n hel was, ik had natuurlijk ook heus wel leuke dagen maar het gepest kwam altijd wel weer ergens terug door n bepaalde opmerking bijv. En toch bleef ik aardig doen tegen iedereen want ja wie weet misschien gaan ze toch eens normaal doen.

Het rotste jaar was het ook, vader aanrijding, tante overleden.

De rest van de tijd ging ook zo ongeveer. Wel minder fysiek geweld maar nog altijd verbaal en door middel van afwijzend gedrag en buitensluiten.

Wat zulke dingen met je doen is niet goed voor te stellen en eigenlijk kom je daar later pas achter want al dat gepest ga je zo ongeveer Normaal vinden. Ik bedoel hiermee dat je haast niet anders weet. En toch ontwikkeld zich een sterke onzekerheid. Maar dat niet alleen, ik voelde me altijd heel erg snel aangevallen en schoot daardoor erg snel uit m’n slof en reageerde erg fel en bitcherig. Mijn omgeving reageerde daarop natuurlijk weer negatief, logisch ook; je jaagt hiermee mensen snel in het harnas.

Toen ik wat eerder op een manege ging paardrijden vond ik het gewoon een beetje raar hoe mensen mij behandelden, je accepteerden en respecteerden me gewoon zoals ik was en deden erg vriendelijk ik was het gewoon niet echt gewend. Maar vond het uiteraard wel fijn.

Toen brak een belangrijke tijd voor me aan, ik verliet de basisschool en ging naar de middelbare school. Eindelijk een nieuwe school, nieuwe mensen een geheel nieuwe start, wat was ik blij! Ik wist dat deze school erg tegen pesten was en had daarom ook voor die school gekozen. Ik wilde me van mijn beste kant laten zien en veel vrienden maken wat me best redelijk lukte. Alleen was ik niet helemaal mezelf, omdat ik bang was dat mensen me niet zouden nemen zoals ik was en me toch zouden pesten. Maar gelukkig accepteerde ook hier iedereen me zoals ik was. Ik begon hard te leren om die basisschool maar eens te laten zien dat ik de havo best wel aankon en scoorde zo hoog dat ik werd gevraagd of ik niet naar het VWO wilde, dit heb ik maar niet gedaan omdat ik wist dat dat wel teveel zou worden.

Onzekerheid was er nog steeds, en was erg verlegen ook. Om de meest kleine dingetjes kreeg ik al een gigantisch rood hoofd waar ik me op die beurt weer voor schaamde en nog roder werd.

Kreeg een goede vriendin tevens, familie van me. Trok er veel mee op buiten school. Hadden leuke maar ook minder leuke tijden waarmee ik ruzies bedoel.

Rond mijn 13/14^e jaar kreeg ik sombere gevoelens die ik probeerde weg te drukken. Wat leidde tot huilbuien s’nachts als ik in bed lag. Oorzaak was o.a. ook onzekerheid en niet de goede vrienden hebben. Deze gevoelens hielden erg lang aan. Ongeveer 2 jaar. Een erg ruzie hielp ook niet mee, deze veranderde in treiterijen en roddels waar ik elke dag mee geconfronteerd werd door meerdere schoolgenoten. De ruzie ging naar mijn gevoel te ver, veel te ver en bezorgde me extra rotgevoelens. Toen de ruzie over was voelde ik me daarna nog minstens een half jaar nog altijd nooit helemaal op mn gemak bij haar. Bang dat ik iets verkeerds zou zeggen waarom ze zou kunnen uitvallen. Het ging gelukkig wel goed. Later begonnen een paar vervelende jongens zich gigantisch kinderachtig te gedragen en allerlei opmerkingen te maken waardoor ik keer op keer voor schut stond. Ik voelde me weer somber, eigenlijk was het al meer een depressie. Ook zat er een ander meisje in mn klas die erg bitcherig was en vaak raar uit de hoek kwam. Ook zij zorgde voor verschuttingen en beschamingen.

Al dit soort dingen hebben er voor gezorgd dat ik erg onzeker was en soms nog ben. Ik voel me nog steeds snel aangevallen en reageer dan feller dan ik eigenlijk zou willen. Mensen zeggen vaak tegen me dat ik me niets andere mensen zou moeten aantrekken, maar op de een of andere manier lukt me dat niet zo goed, al gaat het wel steeds wat makkelijker als eerst.

Maar ook vandaag de dag ben ik toch nog wel bang voor reacties van anderen, dat komt gewoon omdat het er ingebakken zit, dat zal wel overgaan alleen heeft het wel tijd nodig. Bijv. mijn vriend belde toen ik op school zat en normaal geven we elkaar wel eens kusjes door de telefoon maar toen ik op school (nieuwe school ben aan een opleiding begonnen) zat voelde ik daar niets voor omdat ik onzeker was en niet wist of anderen er raar op zouden reageren. Beetje zot toch?

Nogmaals, ik wil geen beeld geven dat ik alleen maar rot heb geleefd ik heb ook mooie en fijne dagen gehad zeker weten! Ik was er nu gewoon aan toe om eens alles op een rij te zetten, misschien sluit ik het op die manier ook weer een stukje af zoals ik dat toen probeerde door gedichten te schrijven waarin mijn gevoelens geuit waren op zo’n manier dat je nog zolang erachter kon zoeken maar het precieze verhaal niet te weten zou komen want dat wilde ik niet.